cropped-cropped-Achtergrondpaars_mettitel41.jpg

de koorddanser

Het leven als een koorddans

Jarenlang al ben ik gefascineerd door de vraag hoe je het leven zo kan leiden dat het klopt bij wie je bent en je hechte verbondenheid ervaart met anderen. Mijn ervaring is dat dit een grote worsteling kan zijn. Het kan best eng zijn jezelf te tonen zoals je bent, er hangen risico’s aan vast: het kan mislukken, je kan kritiek krijgen. Anderzijds is echte voldoening en echte verbondenheid niet mogelijk zonder dit risico te nemen.

Mijn zoektocht heeft me bij de kern van het probleem gebracht: Als we niet kwetsbaar durven te zijn, dan bouwen we muren om ons heen. Door die muren op te trekken hopen we dat we veilig zijn zodat we niet gekwetst kunnen worden. Helaas blijken onfeilbare muren niet te bestaan. Ze vertonen barsten en scheuren, of ze zijn te laag. De buitenwereld dringt hoe dan ook binnen. Hoe meer we bouwen aan onze muren, hoe angstiger we worden en hoe eenzamer. We laten anderen niet echt toe, enkel onder bepaalde voorwaarden. Diep vanbinnen voelen we ons alleen, onzeker en gefaald. En dat proberen we op zijn beurt weer te verbergen.

Ik heb dus ontdekt dat het niet werkt muren op te trekken. Daar word je niet gelukkig van. In plaats van te vechten tegen pijnlijke gevoelens door ze te verstoppen voor jezelf en anderen, is het beter te accepteren dat ze erbij horen. Echte verbondenheid ontstaat tussen mensen die kwetsbaar durven te zijn. De moedigste mensen zijn mensen die kwetsbaar durven te zijn en op hun bek durven te gaan vanuit een diepe overtuiging dat ze het waard zijn.

Het is een spannende onderneming. Het vraagt moed de eerste stap te zetten om uit je eigen gevangenis van niet-functionele muren te breken. Het feit dat je deze woorden leest, geeft al blijk van die moed.


voice dialogue & mindfulness